هو العزیز

گرچه نفس به شماره افتاده ،ولی دوست دارم آخرین داد های خود را بزنم.گر چه

از غم دوست در این میکده فریاد کشم       داد رس نیست کز  هجر رخش او داد کشم

روابط حکومت های ایران مصر در سال 57 زمانی که انور سادات فرعون مصر در کمپ دیوید ،اسرائیل را به رسمیت شناخت ، به دستور حضرت امام خمینی رحمة الله علیه قطع شد و هنوز که هنوز است ،این ارتباط از سر گرفته نشده است.

علت آوردن این مطلب آن است که

با این که اخیرا در حملات وحشیانه رژیم صهیونیستی به نوار غزه ،نقش محوری مصر در امداد رسانی به مردم فلسطین ، بر همگان معلوم و مبرهن شده ، ولی عده ای از دوستان و غیر دوستان چنان بر طبل جدایی می کوبند و ناله وا اماماه سر می دهند که انسان خیال می کند مسلمات قرآنی زیر سوال رفته است.که گفته است که فرمان  حضرت امام مبنی بر قطع ارتباط با مصر الی الابد و تا روز قیامت ساری و جاری است.

در این نوشته سعی در نقض و ابرام های سیاسی ندارم و فقط حرفم این است که در اسلام احکام تابع مفاسد و مصالح است .اگر در آن روز ارتباط با مصر مفسده داشت و نوعی تایید ظالم را در پی داشت ،امروز ارتباط با مصر می تواند به یاری مظلوم بیانجامد.

مردم مظلوم فلسطین در نوار غزه که در تحت فشار انواع تحریم ها و کمبود ها دست و پنجه نرم می کنند و هیچ کس را یارای کمک به آن ها نیست،اگر ما بتوانیم این گره کور را بوسیله ارتباط با مصر باز کنیم ،چرا باز نکنیم .و اگر این کار را نکنیم خودش مفسده ایجاد خواهد کرد و به حرمت می انجامد.

تاریخچه روابط ایران و مصر

روابط حکومت های ایران و مصر همواره با تغییر روسای دولت ها دچار نوعی تحول و دگرگونی شده است.و این قصه سر دراز دارد.

*در تابستان 1300 شمسی با اعلان استقلال مصر ،کنسولگری ایران در مصر به سفارت ارتقاء یافت.

*1307 ش اولین قرارداد دوستی میان ایران و مصر میان رضاخان و ملک فئواد امضاء شد.بین رضا شاه و ملک فئواد علاوه بر روابط صمیمی دو ویژگی مشترک وجود داشت :اسلام ستیزی و همکاری مثقبت دولتی.

اسلام ستیزی نه تنها صفت این دو بلکه صفت اکثر حاکمان کشور های اسلامی بود.ملک فئواد در مصر .فرضا شاه در ایران،آتا ترک در ترکیه،امان الله خان در افغانستان و خیلی های دیگر.

*1317 ش ازدواج ازدواج محمد رضا با فوزیه دختر ملک فئواد و خواهر ملک فاروق که باعث تحکیم موقت روابط بین دو کگشور شد و این تحکیم در سال 1327 با متارکه به سردی گرایید.

*1331ش ؛با به قدرت رسیدن محمد نجیب و جمال عبد الناصر ،روابط ایران و مصر تیره تر شد.حکومت ناصر چپ گرا و سوسیالیستی و وابسته به شرق بود ولی حکومت ایران راست گرا و وابسته به غرب.و دیگر این که شاه ایران با صهیونیست ها پیمان دوستی بسته بود و ناصر دشمن سر سخت آن ها.

*1338ش ایران رسما اسرائیل را به رسمیت شناخت و در 1339 ناصر روابط خود را با ایران قطع کرد.و پس از 10 سال ،وقتی که انور سادات ،معاون ناصر حکومت را در دست گرفت ،دوباره ارتباط با ایران را از سر گرفت.

*1350ش سفر سادات به تهران و سال 1351 اخراج مستشاران روسی از مصر.و این رویکرد مصر به آمریکا که شاه ایران در آن حدوثا و بقاءا نقش مستقیم داشت،سبب تحکیم روابط ایران و مصر شد.

*1352ش سادات جنگ رمضان را نیمه کاره رها کرد در حالی که تمامی صحرای سینا در دست اسرائیل بود.

*1354ش سفر سادات به اسرائیل که شاه ایران این کار او را سبیار ستود و در سفر سال 1355 سادات به ایران شاه ایران سادات را به ایجاد روابط با اسرائیل تشویق و ترغیب کرد.

*1356ش سفر سادات به اسرائیل و بیت المقدس.وانعقاد پیمان کمپ دیوید مقارن انقلاب اسلامی ایران.که چند هفته پس از این ماجرا حضرت امام دستور قطع روابط با مصر را صادر کردند.

با اینکه حکومت سادات از دشمنان اصلی انقلاب اسلامی مردم به شمار می رفت و مدام علیه انقلاب تبلیغ می کرد و راهپیمایی کنندگان در حمایت از انقلاب ایران را به خاک خون کشید،ولی حضرت امام علت قطع ارتباط را به رسمیت شناختن اسرائیل ذکر کردند.

فرمان کوتاه امام چنین بود:

جناب آقای دکتر ابراهیم یزدی وزیر امور خارجه

با در نظر گرغتن پیمان خائنانه مصر و اسرائیل و اطاعت بی چون و چرای دولت مصر از آمریکا و صهیونیسم ،دولت موقت جمهوری اسلامی ایران ،قطع روابط دیپلماتیک خود را با مصر بنماید.روح الله الموسوی الخمینی

این فرمان امام به فاصله 5 هفته از پیمان کمپ دیوید که دو ماه از انقلاب می گذشت و 9 سال از شروع دوباره روابط ایران مصر،صادر شد.

در تارذیخچه روابط میان ایران مصر عامل گرایش به صهیونیسم همواره عنصر بازدارنده و تخریب کننده روابط به شمار می رود.

*دولت های بعد از انقلاب هم نتوانستند این قفل را باز کنند.و دولت آقای خاتمی خیلی زور زد ولی نشد.که در نهایت آقای احمدی نژاد در اوائل ریاست جمهوری خود،اعلان کرد که حاضر است روابط دیپلماتیک خود با مصر را از سر بگیرد.مصر هم کماکان بهانه تعویض اسم خیابان شهید خالد اسلامبولی در تهران را پیش می کشد.

سفر آقای حداد عادل در اواخر سال 86به مصر توانست -هر چند برای چند روز- ،به داد مردم غزه برسد و گذرگاه بین مصر و غزه بازگشایی شد.

القصه داستان هم چنان ادامه دارد و هنوز کاری موثر انجام نشده است.اگر آن روز قطع ارتباط با مصر به خاطر منافع جهان اسلام ضرورت داشت به خاطر خیانتی که انور سادات در حق جهان اسلام مرتکب شده بود،امروز نیز به همان دلیل یعنی به خاطر منفعت جهان اسلام ضرورت دارد.واگر این مهم حتی با اجرای پیش شرط مصر انجام شود باز هم به نفع جهان اسلام است.

بالاخره اگر ما بتوانیم یک هم پیمان را از اسرائیل بگیریم ،باید این کار را بکنیم.

من نمی خواهم ادعا کنم که حاکمان امروز مصر عوض شده اند ،نه همه سرو ته یک کرباس اند.که ملک فاروق و فئواد و ناصر و انور و مبارک همه اسلام ستیز بوده اند.اما بالاخره ما با سعودی هایی ارتباط داریم که به فرموده امام از آمریکا و انگلیس بدترند،سعودی هایی که همواره تیغ را برعلیه ما از رو بسته اند که تمام فتنه ها بر علیه جهان تشیع از عربستان رهبری می شود،و تمام نا آرامی ها و فتنه های سیستان را رهبری می کنند،با سعودی هایی ارتباط داریم که فقط از دانش جویان ما انگشت نگاری می کنند،با سعودی هایی ارتباط داریم که روحانیون سلفی آن ها در سیستان خون مظلومان را می ریزند و مفتی های آنان همواره حکم ارتداد و کفر شیعیان را صادر می کنند و حتی دعا کردن برای پیروزی حزب الله لبنان را حرام می دانند و همواره این فتواها نو می شود چنان که در یک ماه اخیر نیز 22 نفر از آنان بر علیه حزب الله فتوا دادند،با سعودی هایی رابطه داریم که مجری طرح های آمریکایی در کشور های اسلامی اند چنان که سفیر سابق عربستان سلطان بن بندر در آمریکا نقش مستقیم در ترور عماد مغنیه داشت،با عربستانی که چه و چه که بماند...

ولی کسی نمی گوید عربستان اه اه ،اما وقتی که حرف ارتباط با مصر به میان می آید چنان ناله و فریاد می کنند که« ببینید آرمان های امام را پایمال کردند»،و ناله وا اماماه سر می دهند.

ما با صدامی که آن همه جنایت در حق ما روا داشته بود ارتباط بر قرار کردیم و با کویت و امارات و اردن ارتباط داریم. با شیوخ خلیج نشینی که خیری از آن ها ندیده ایم.

خلاصه چنین نیست که برخی گمان می کنندکه اهمیت ارتباط با مصر از سایر دول عربی کمتر است.اگر مساوی با ۀن ها نباشد مهمتر از آن هاست و اکنون قفل مشکلات جهان اسلام می تواند با این ارتباط باز گردد.

و چه بهتر که برادران مطالبه و عدالت خواهی و پاسداشت و انصار و دیگران از دوستان و دشمنان کمی هم فواید ارتباط با مصر را بررسی کنند.شاید صلاح در همین باشد. که

عَسى‏ أَنْ تَكْرَهُوا شَيْئاً وَ هُوَ خَيْرٌ لَكُمْ وَ عَسى‏ أَنْ تُحِبُّوا شَيْئاً وَ هُوَ شَرٌّ لَكُمْ وَ اللَّهُ يَعْلَمُ وَ أَنْتُمْ لا تَعْلَمُونَ .البقرة :  216